Vem Bossa is Braziliaans Portugees en vertaalt zich als “Kom! Bossa!”      So . . . Bring it on!

Mijn naam is Victor AH de Bie en ben in 1965 in het midden van het land geboren. Tegenwoordig woon ik alweer heel wat jaren in de gemeente Bergen NH. Ik ben getrouwd met een mooie, lieve vrouw en vader van twee gezonde, slimme en sportieve jongens. Ik prijs me gelukkig dat ik van mijn hobby uiteindelijk mijn werk heb kunnen maken.

Victor VB1

Pa op drums

Mijn vader was muzikaal en vooral een ritme-beestje op percussie en drums. Dat heb ik jammer genoeg maar heel mondjesmaat meegekregen. Door zijn werk en de geboorte van zijn kinderen had hij de tijd niet meer om te musiceren. “Goede” muziek vond hij echter nog steeds onontbeerlijk en werd binnengehaald in de vorm van langspeelplaten. Wanneer er in zijn oren een mooi nummer langskwam zei hij, met in waardering geheven vinger: “Kijk!.. Dát is goede muziek.” Zo werd de plaat Getz/Gilberto regelmatig op de draaitafel gelegd en van genoten. Niet alleen door mijn vader maar ook door mij, jongste van drie zonen. De teksten in het Portugees kon ik niet verstaan maar het Engels van Astrud Gilberto ging best. Zo ook van Charles Aznavour, “She may be the beauty or the beast.” Die muziek zit nog steeds in m’n lijf.

Mijn oudste broer draaide ook altijd van die goeie platen vond ik. The art of Tea uit 1976 is een plaat die ik later op CD heb gekocht. Daar heb ik een grote bewondering en liefde voor Michael Franks aan overgehouden. “Kijk!.. Dat is nou goeie muziek.” Mijn middelste broer draaide ook veel muziekThe Art of Tea4 en door hem heb ik een andere Michael leren kennen. Michael Jackson.

Rond mijn 14e heb ik de gitaar van mijn oudste broer gepakt en van zijn oefenblaadje de eerste akkoorden van House of the rising sun gespeeld. Zo ben ik met tussenpozen jaren doorgegaan op mijn kamertje en heb uiteindelijk de stap gezet naar een bandje. Het begon met een cover-band en later zijn we eigen werk gaan spelen onder de naam “Playing Hard to Get”. Ooit in een krantenartikel bestempeld als Crowded House-achtige luisterpop. Tja, mede door werk en andere zaken is dit leuke verhaal geëindigd.

Door mijn gezondheid heb ik een tijdje niet kunnen spelen. De elektrische gitaar had weer plaatsgemaakt voor een akoestische met nylon snaren waar ik ooit op begonnen was en op een gegeven moment ben ik weer gegrepen door de Bossa Nova, door João Gilberto en Tom Jobim in het algemeen. Maar nu om het zelf te spelen. Ik ben autodidact maar mijn kennis en gehoor zijn met de jaren steeds meer gegroeid en zo kon ik muziek van bovengenoemde artiesten zelf uitzoeken en spelen. Het leuke is dan weer dat Michael Franks diverse odes aan A.C. Jobim en ‘Brasil’ heeft geschreven. “Down in Brazil, where women sway, like wind in the banana trees!”

3 hero's

Vinícius, Tom e João

Ik hou van dit soort poëzie. Bossanova zit er vol mee, in het bijzonder de teksten van Vinícius de Moraes, die veel heeft samengewerkt met Jobim. Ik ben langzaam Portugees aan het leren en de teksten zijn met behulp van de juiste personen, o.a. Tucha, Frank en Marisa, goed uit te zoeken, leren uit te spreken en te begrijpen.

Een luisteraar hoeft in mijn ogen de taal niet te spreken om de romantiek en warmte van deze muziek te verstaan en vooral niet om er lekker van te genieten…

Abraços

Victor